Ulga rehabilitacyjna

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, rodzic, na którego utrzymaniu pozostaje niepełnosprawne dziecko, może odliczyć od dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania, poniesione w danym roku podatkowym wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych dziecka niepełnosprawnego. Małżonkowie, którzy wspólnie rozliczają się z podatku dochodowego od osób fizycznych, mogą odliczyć te kwoty od podatku - każde z nich odrębnie.

aktualizacja 02.03.2018

Ulga dotyczy podatników, na których utrzymaniu pozostają m.in. dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie (a także współmałżonek, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe) – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 10.080 zł.

Warunkiem odliczenia wydatków poniesionych na niepełnosprawne dziecko jest posiadanie przez dziecko orzeczenia o niepełnosprawności (wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności). Ustawa wymienia dokładnie rodzaje wydatków, które mogą być odpisane od dochodu (należy pamiętać, że katalog tych wydatków ma charakter zamknięty, więc nie można w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczyć innych wydatków niż wymienione w ustawie):

  1. wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  2. przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  3. zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
  4. zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  5. odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
  6. odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
  7. opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
  8. utrzymanie psa asystującego w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
  9. opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
  10. opłacenie tłumacza języka migowego,
  11. kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia,
  12. leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
  13. odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
  14. a) osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,

    b) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),

  15. używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł,
  16. odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

a) na turnusie rehabilitacyjnym,

b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,

c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

UWAGA! Wydatki te można odliczyć od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku częściowego dofinansowania wydatków ze wskazanych wyżej źródeł, odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych źródeł lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych wydatków, jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik ma obowiązek przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

  • wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;

  • okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.

Podstawa prawna:

ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych 

opracowała Dominika Żol

aktualizacja Joanna Kuczyńska