Ambulatoryjna opieka specjalistyczna

Ambulatoryjna opieka specjalistyczna polega na udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej osobom niewymagającym leczenia w warunkach całodobowych lub całodziennych (do osiągnięcia celu zdrowotnego nie jest konieczna hospitalizacja lub leczenie w trybie jednego dnia) we wszystkich dziedzinach medycyny konwencjonalnej, z wyłączeniem świadczeń udzielanych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej. W zakresie koniecznym do udzielenia świadczenia świadczeniodawca zapewnia świadczeniobiorcy nieodpłatnie badania diagnostyczne oraz leki i wyroby medyczne.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (wyjątek dotyczy: żołnierzy, straży granicznej i skazanych pozbawionych wolności).

Świadczenia specjalistyczne w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej są udzielane według kolejności zgłoszenia w dniach i godzinach ich udzielania przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W przypadku gdy udzielenie świadczenia nie jest możliwe w dniu zgłoszenia, świadczeniodawca wyznacza inny termin poza kolejnością przyjęć wynikającą z prowadzonej przez niego listy oczekujących. Świadczenie z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej nie może być udzielone w terminie późniejszym niż w ciągu 7 dni roboczych od dnia zgłoszenia.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

UWAGA! Karta informacyjna z leczenia szpitalnego, izby przyjęć czy szpitalnego oddziału ratunkowego nie stanowi skierowania do lekarza specjalisty.

Skierowanie nie jest wymagane do świadczeń:

  1. ginekologa i położnika;
  2. dentysty;
  3. dermatologa;
  4. wenerologa;
  5. onkologa;
  6. okulisty;
  7. psychiatry

UWAGA! Od dnia 15 czerwca 2014 r. bez skierowania udzielane są ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych w zakresie leczenia chorób wrodzonych, które zostały stwierdzone u dzieci w wyniku przeprowadzenia badań przesiewowych finansowanych ze środków publicznych.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne udzielone bez skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego opłaca świadczeniobiorca, z wyjątkiem udzielenia świadczenia w przypadku stanów nagłych.

Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, który leczy pacjenta w poradni specjalistycznej, ma obowiązek informować pisemnie lekarza POZ o rozpoznaniu, sposobie leczenia, rokowaniu, ordynowanych lekach, ich dawkowaniu i czasie stosowania oraz o wyznaczonych wizytach kontrolnych. Lekarz specjalista wystawia pacjentowi zaświadczenie z rozpoznaniem choroby i zalecaną farmakoterapią, na podstawie którego lekarz POZ może wystawiać recepty przez okres w nim wskazany.


Podstawa prawna:

ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.)

rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1413)

zarządzenie Nr 82/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna

opracowała Joanna Kuczyńska